Różnicowanie wysokości opłaty targowej jest dopuszczalne (w granicach stawki maksymalnej), aczkolwiek tylko ze względu na rodzaj przedmiotu opodatkowania wskazało Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gdańsku w Uchwale Nr 170/g316/P/18z dnia 29 października 2018 r.

Rada Miejska w uchwale w sprawie opłaty targowej postanowiła uchwalić dzienną stawkę opłaty targowej na 2019 rok „dla działkowców zbywających płody rolne z własnych upraw ze stołu, ręki, wózka, kosza, skrzynki do 1 m2 zajętej powierzchni - 1,00 zł".

Ustalając stawkę opłaty targowej dla działkowców Rada Miejska wyróżniła określoną kategorię podatników, którym ustalono preferencyjną stawkę opłaty targowej w wysokości 1,00 zł za zajęcie do 1 m2 zajętej powierzchni. Tym samym Rada Miejska wprowadziła różnicowanie w zakresie opłaty targowej o charakterze podmiotowym.

Kolegium Izby stwierdziło, że doszło do przekroczenia uprawnień Rady wynikających z art. 19 pkt 3 w związku z art. 15 ust. 1, art. 16 i art. 19 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 19 pkt 3 ustawy rada gminy upoważniona jest do wprowadzenia innych niż przewidziane w ustawie zwolnień o charakterze przedmiotowym, przez co należy rozumieć również (jako działanie o mniejszych skutkach negatywnych dla wpływów podatkowych) różnicowanie stawek o charakterze przedmiotowym. Z powołaną wyżej regulacją ma związek art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określający, iż opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, jak również art. 16 ustanawiający zwolnienie od ww. opłaty dla osób i jednostek wymienionych w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Kolegium Izby wskazuje, że istniejące ograniczenia, jakie ustawodawca wprowadził, dotyczą braku możliwości różnicowania stawek opłat lokalnych w zakresie podmiotowym, a także narzuconych górnych limitów (dziennej lub rocznej) stawki kwotowej danej opłaty, określonych w art. 19 ust. 1 ww. ustawy.

Zdaniem Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gdańsku brzmienie art. 19 pkt 3 w zw. z art. 15 i 16 oraz art. 19 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie pozostawia wątpliwości, że różnicowanie wysokości opłaty targowej jest dopuszczalne (w granicach stawki maksymalnej), aczkolwiek tylko ze względu na rodzaj przedmiotu opodatkowania.